Develer, çöldeki "harese" adındaki dikenin tadını çok severler. Keskin dikeni yerken devenin ağzı kanamaya başlar. Tuzlu kanı dikenle karışınca bu tat devenin iştihasını artırır. Yedikçe kanar, kanadıkça yer, bir türlü kendi kanına doyamaz. İştahına engel olamazsa kan kaybından ölebilir. Hırs, ihtiras, haris gibi kelimeler hareseden gelir. Dünyanın haramları da buna benzer. Tadan bırakamaz. Meta hırsına dönüşür. Herşeyi gasb etmeye, çalmaya çalışır. Deve misali; "Çaldıkça yer, yedikçe çalar." Oysa bilmezki 3-5 metrelik kefenden başka birseyi yanına alamaz!
